21 Ιουλ, 2010
Είναι όμως άποψη και αυτή
Ρίκα Βαγιάννη:» Ένας από μας.»
Θα ξεράσω με τις αγιογραφίες. Ο μακαρίτης είχε πιο φανατικούς εχθρούς κι από τον Μέριλιν Μάνσον. Στην καλύτερη και πιο έντιμη περίπτωση είχε «ορκισμένους πολέμιους». Γράψτε ό,τι θέλετε, (γι αυτό άλλωστε, έχουμε τα σχόλια παρακάτω) αλλά εγώ δεν μπόρεσα να καταπιώ ποτέ το είδος δημοσιογραφίας που εκπροσωπεί η λογική της κρυφής κάμερας, το ρεπορτάζ- αγιατολλάχ και η ανώνυμη μπλογκογραφία με σημαία Λιβερίας. Τον μακαρίτη (και όλη τη σχολή που δημιούργησε) τον «συμπαθούσα» τόσο πολύ, που η πρώτη πρώτη μου, απαίσια, ομολογώ σκέψη μετά το φονικό ήταν: «Ποιος μ… τον έκανε ήρωα;»
Η λογική του «Τρωκτικού» είναι το είδος της ενημέρωσης που λατρεύω να μισώ. Αντιπροσωπεύει όλα όσα μου έμαθαν ότι….
δεν είναι δημοσιογραφία: αρλούμπες καταγγελίες, ντεμέκ αποκαλύψεις κουτουρού, κάτι χύμα ανορθογραφίες και κουίζ κυτταρίτιδας σε αμοντάριστα πλάνα- ο δε όρος «διασταύρωση»; Μόνο ως σύντομο ανέκδοτο ή σήμα της Τροχαίας λειτουργεί στο μαγαζί αυτών των παιδιών.
Είμαι παλιό κεφάλι και αγύριστο. Στο μεσόκοπο πλέον μυαλό μου, που ακόμα δουλεύει με συντακτική ιεραρχία, τακτοποιημένα κασέ και μονόστηλα, όλο αυτό ισοδυναμούσε ένα κακόηχο ψηφιακό παραλήρημα. Δεν ήξερα να πω ακριβώς τι δουλειά έκαναν τα παιδιά του Τρωκτικού, πάντως με σιγουριά μπορούσα να δηλώσω ότι δεν ασκούσαμε το ίδιο επάγγελμα. Κι όταν άρχισε να σέρνεται γύρω μας αυτό το τοξικό σάλιο, αυτό το χρονικό μιας προαναγγελθείσης δολοφονίας δημοσιογράφου, ο τελευταίος άνθρωπος που θα μπορούσα να ποτέ σκεφτώ ότι θα ήταν στόχος των εκτελεστών, ήταν ένας «Τρωκτικός. Βλέπετε, δεν τον θεωρούσα «έναν από μας». Πώς θα μπορούσα άλλωστε; Τα μισά του posts χάλαγαν τον κόσμο γράφοντας ή φιλοξενώντας ανορθόγραφες κραυγές για τους «αλήτες, ρουφιάνους δημοσιογράφους». Διαχώριζε (εκείνος ή η σχολή που δημιούργησε) πλήρως και απολύτως τη θέση του από το επαγγελματικό μας συνάφι. Εγραφε πολύ συχνά ανώνυμα ή ψευδώνυμα, πράγμα που αντιλαμβάνεσθε τι αβύσσους αντιπαλότητας μπορεί να δημιουργήσει με μια διαδικτυακή γειτονιά όπως αυτή του Protagon, ας πούμε, όπου αν δεν υπογράφεις τα κείμενά σου φαρδύπλατος, με τη φωτογραφία σου φάτσα-φόρα, απλώς δεν υπάρχεις.
Δεν ήταν «ένας από μας».
Και μετά τον εκτέλεσαν. Μπορεί να πάγωσε το αίμα μου αλλά περιέργως, ξεπάγωσε το μυαλό μου. Σκέφτηκα «διαφορετικά», που λέμε κι εδώ, στο δικό μας μαγαζί: σκέφτηκα πώς υπάρχει μόνο ένα πράγμα που σιχαίνομαι περισσότερο από τη λογική του ρεπορτάζ-ταλιμπάν, κι αυτό είναι οι ίδιοι οι Ταλιμπάν. Υπάρχει ένα πράγμα που με φοβίζει περισσότερο από την ασύδοτη αρβύλα στο όνομα της ελεύθερης έκφρασης, κι αυτό είναι η κατάργηση της ελεύθερης έκφρασης.
Είμαι παλιό κεφάλι, αγύριστο. Τους αντιπάλους μου τους θέλω ολοζώντανους, υγιέστατους, και στην καλύτερή τους φόρμα, για να μπορώ να τους αντιμάχομαι, με ιδέες, πράξεις και επιχειρήματα. Εκατό χιλιάδες ανώνυμα «τρωκτικά» να ξεφυτρώσουν, τίποτα δεν μπορεί να με τρομάξει από τα κείμενά τους (εκτός ίσως, από το πόσο ανορθόγραφα τα γράφουν, καμιά φορά!) Αλλά ένα και μόνο χτύπημα κουδουνιού, σ΄ένα διαμερισματάκι στην Ηλιούπολη, στις πέντε το πρωϊ; Ένας νέος άντρας που αφήνει ξεψυχώντας, τη γυναίκα που αγαπούσε, μ’ ένα μωράκι στην αγκαλιά κι άλλο ένα στην κοιλιά;
Ναι, ξερνάω με τους βαρυπενθούντες κροκοδείλους που θα έκαναν πάρτυ με βίζιτες στο Αβέρωφ, αν τον πατούσε, κατά λάθος, ένα τρένο. Ναι, είχε κάργα εχθρούς. Αλλά αυτός ο άνθρωπος, αγαπητός, μισητός, συμπαθής ή όχι, ήταν αναπόσπαστο μέρος του ελληνικού μιντιακού μικρόκοσμού μας.
Και φυσικά, ήταν «ένας από μας».
Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.
(ΥΓ. Τα βαθύτατα, ειλικρινέστερα, ολόψυχα συλλυπητήριά μου στους οικείους του θύματος. )
Οχι δε θα ξερασετε με τις αγιογραφιες κα Βαγιαννη. Αν ηταν να ξερασετε, αν το στομαχακι
σας ηταν τοσο ευαισθητο θα ξερνουσε με τις αγιογραφιες επωνυμων και επωνυμων. Θα ξερνουσε
οταν θα βλεπατε τη γριουλα να διπλωνεται στα δυο για να φτασει στον πατο του καδου και
να παρει το μισολιωμενο μαρουλακι και την σαπια ντοματα και απο την αλλη να βλεπετε παππουδες ξεμωραμενους να σπαταλουν με τη συζυγο τους τα λαφυρα της χωρας, την κομμενη συνταξη της γριουλας. Αναρωτιεμαι «Ποιος μ….σας εκανε δημοσιογράφο και τιμητη των παντων;» Εγω μηπως που σας εβλεπα κρεμασμενη στα περιπτερα στα πρωτα σας βηματα να δειχνετε τη γυμνη αληθεια; Μηπως η γριουλα που πληρωνε στο καντηλι του μακαριτη του αντρα της την ΕΡΤ και ουσιαστικα το μισθουλακο σας; Οσο για μαθηματα διασταυρωσης, στη Χρηστου Λαδα…με την ανυπαρκτη συναντηση Καραμανλη Ερντογαν…σας θυμαμαι που φωναζατε για την απατη τοτε…και τωρα με την ανυπαρκτη παραπομπη Κιλτιδη στην Αυριανη…Τιμητης της δημοσιογραφιας ειστε…
Δοξα τω θεω που δεν ασκειτε το ιδιο επαγγελμα με τα παιδια του τρωκτικου…Ο κοσμος πειναει,ο γειτονας μου, η γριουλα απεναντι, ο ανεργος ο μικρομαγαζατορας, ο απολυμενος που ψαχνει στις δανεικες εφημεριδες μια θεσουλα για ενα κομματι ψωμι. Αλλα εσας τους Δημοσιογραφους της ωρθωγραφυιας του Αγιου Bill Gates και του Microsoft word, της απιστευτης κουλτουρας και παιδειας που τοσα χρονια με πεισμα προσπαθειτε μεσα απο τα κειμενα και τις εκπομπες σας να μας δωσετε λιγα ψηγματα απο τη σοφια σας δε σας φοβιζει κανεις και τιποτα.
Μιλατε για τους κροκοδειλους που θα εκαναν παρτυ με βιζιτες στο Αβερωφ, αλλα δεν σας ειδα να φωναξετε για αυτους που ΗΔΗ το εκαναν …Αχ δημοσιογραφια…τυφλη…που δεν βλεπεις ροζ dvd που κανεις ταξιδακια για formula 1 και Μουντιαλ, αχ δημοσιογραφια μαχομενη στα ακριβα εστιατορια με οπλα κουταλοπηρουνα, γουρουνοπουλα και κεφτεδακια. Αχ δημοσιογραφια που σφηνωνουν απο τον 4ο οροφο οι γ γραμματεις που πανε να αυτοκτονησουν, αχ δημοσιογραφια που πεφτουν απο τον 7ο οροφο και στραμπουλανε το ποδι τους οι συμβουλοι υπουργων.Τι κριμα να μην ειναι ενας απο σας λοιπον ο Σωκρατης… Τα βαθυτατα ολοψυχα μου συλλυπητηρια στους συγγενεις του Σωκρατη αλλα και σε οσους ακομα σας διαβαζουν κα Βαγιαννη.
Που λές φιλαράκι μου, περνώντας απο αρκετά blogs, είδα τελευταία και πολλά παράξενα να συμβαίνουν τριγύρω. Πιστεύω πως, απο τη μια το καλοκαίρι, απο την άλλη ο κόσμος έχει κουραστεί με τα τόσα απανωτά, απο την πιο άλλη, «πενία τέχνας κατεργάζεται».. ξέρω κι εγώ; τι να πω.
Ρωτάει ένας φίλος μας Blogger, «ποιός είναι πίσω απο το τάδε blog, ξέρετε;»
Και ερωταπαντώ: Γιατί βρε πουλάκι μου να σε στενοχωρεί ποιός/ά ή ποιοί κρύβονται πίσω απο κάποιο blog; Τι θα βγεί πιστεύεις αν το γνωρίζεις, είτε εσυ είτε κι εμείς; Ποιόν θα βοηθήσει αυτή η γνώση, και πώς; ή σε τί; Κι αν είναι καλύτερα που δεν ξέρουμε; το ‘χεις σκεφτεί ποτέ;
Κάτι θα ήξερε ο σοφός μας όταν έλεγε, «Έν οίδα, ότι ουδέν οίδα».. άκου τι σε λέω!
Κάποιος άλλος πάλι, έτρεξε να δει αν υπάρχει ελεύθερο κάποιο Domain του τρωκτικού (και που το αποκλείω) μπάς και ξεκινήσει απο εκεί που σταμάτησαν οι άλλοι, επωφελούμενος «της κρίσης».
Αγαπητέ μοι εν Κυρίω αδελφέ, να θυμάσαι πάντα, πως, όποιοι κι αν ήταν πίσω απο το τρωκτικό, είχαν μπροστάρη έναν ικανό επαγγελματία, που ήταν ψημένος σ’ αυτή τη δουλειά. Μόλις «έφυγε» ο ηγέτης, το κοπάδι σκόρπισε όπως είδαμε όλοι.
Αν ήσουν τόσο ικανός όπως κι ο «ηγέτης», θα ήσουν ήδη διάσημος κι εσύ ως τώρα, και μόνο με το δικό σου Blog. Για να μην έγινες, πάει να πεί «δεν τό ‘χεις». Μην το βασανίζεις λοιπόν, ξέρω τι σου λέω. Και προπάντων, μην βασίζεσαι στο ότι οι ειδήσεις θα σου έρχονται έτοιμες στο πιάτο απο τους δήθεν «αγανακτισμένους – ανώνυμους» αναγνώστες, γιατί σύντομα θα σε τυλίξει κάποιος επιδέξιος σε μια κόλλα χαρτί πιασμένος απο ένα σου μικρό φραστικό λάθος, που για κείνον θα μεταφράζεται σε προσβολή κ.λ.π. και θα πληρώνεις μαλλιοκέφαλα.Την ξέρεις δα την Ελλάδα μας, και πως λειτουργεί εκεί το σύστημα. Αν δεν βρέξεις κώλο, ψάρια δεν πιάνεις. Αν δεν βγείς να κάνεις ρεπορτάζ και έρευνα ο ίδιος, είδηση -και μάλλιστα σοβαρή και πάνω απ’ όλα «αξιόπιστη»- δεν βγάζεις. Αν θέλεις να πετύχεις, ή προσέλαβε επαγγελματίες, γνώστες του αντικειμένου, ή γίνε εσύ επαγγελματίας. Ερασσιτεχνικά αν το δείς, δεν πάς μακρυά, και πιστεύω να συμφωνείς μαζί μου, έτσι δεν είναι;
Άνοιξες το τρο(μα)κτικό, και φωνάζεις στους επικριτές σου, πως είναι κακόπιστοι, φθονεροί και λοιπά. Κακώς, κακώς..
Παράδειγμα, γιατί άνοιξες blog με παραποιημένο μέν (λόγω έλειψης ελεύθερων Domain) όνομα, παραπλήσιο όμως, με του τρωκτικού, μόλις έμαθες πως έκλεισε; Γιατί δεν το άνοιγες όσο λειτουργούσε; Δεν το έκανες σκεπτόμενος λιγουλάκι.. «πονηρά»;
Δηλαδή, κοίτα που πάει εμένα το μυαλό μου, δες και πές με αν έπεσα πολύ έξω, καλά;
* Το τρωκτικό όσο υπήρχε, αδύνατον να το συναγωνιστώ.
* Όλος ο κόσμος του έμεινε δίχως τρωκτικό, άρα ανοίγοντας κάτι παραπλήσιο, έχω ελπίδες να τους πάρω εγώ και να γίνω διάσημος εν μια νυκτί, ελείψει αντιπάλων, διότι η πίττα εστί τεράστια.
* Όποιος πεί κάτι για να με ξεμπροστιάσει με τυχόν λογικούς του προβληματισμούς, θα του απαντήσω πως «δεν είμαι κάποιο τρωκτικό, το κάνω για το καλό της Ελλάδας». Κάποιος θα το πιστέψει, στην Ελλάδα όλα γίνονται, έτσι δεν είναι;
Πές μου λοιπόν, πόσο έξω έπεσα, 10% ? 50% ? ..Χμμμ..!! Καλά, μην απαντάς, δεν πειράζει, την αλήθεια την ξέρουμε κι οι δύο, κι αυτό φτάνει.
Πάντως, επειδή είσαι φιλαράκι, σου εύχομαι ολόψυχα -και το εννοώ-, να τα καταφέρεις, έστω κι έτσι. Προσωπικά δεν με χαλάει, αρκεί να μην χάσεις την μπάλλα κι εσύ στο δρόμο σαν τους προκατόχους.
Άκουσα επίσης, πως ανοίγουν περίπου έξι ακόμη τρωκτικά (αν δεν κάνω λάθος) με παραποιημένο φυσικά το όνομα, μιας και οι προκάτοχοι, είχαν φροντίσει να κατοχυρώσουν όσα πιο πολλά ονόματα μπόρεσαν (με όλες τις πιθανές παραλλαγές τους), και τουλάχιστον τα μισά, λέει, θα απαρτίζονται απο έμπειρους, εν ενεργεία (ή όχι) δημοσιογράφους, μόνο που αυτή τη φορά, λέει, θα προσέχουν να μην κάνουν τα λάθη των τρωκτικών.. Ίδωμαν!
Σε ένα άλλο διάβασα πάλι, «τι άραγε είπαν στον Γκιόλια για να κατέβει».
Δεν με νοιάζει εμένα αυτό κύριοι..
Διάβασα την επιστολή της Σέχτας. Μια επιστολή, όπου τα μόνα που κατάλαβα είναι τα εξής:
Κάποιοι την είδαν Θεοί. Αποφασίζουν ποιός θα ζήσει και ποιός θα πεθάνει. Δήθεν σκέφτηκαν -λέει- την αθώα γυναίκα του και τα αθώα του παιδιά, γι αυτό τον ξεμοναχιάζουν και δεν μπαίνουν σπίτι του. Το ότι άφησαν ένα μικρό μωρό ορφανό, δίχως τον πατέρα του, και ένα άλλο αγέννητο επίσης δίχως πατέρα, αυτό ούτε τους ίδρωσε το αφτί. Ότι άφησαν γονιούς να χτυπιούνται απαρηγόρητοι, και αδέρφια δίχως αδερφό, ποσώς τους ενδιαφέρει.
Ποιό πράγμα ρε σύ αξίζει τον θάνατο ενός ανθρώπου; Πές μου, στο όνομα τίνος τον σκοτώσανε; Για ποιό πράγμα θυσιάστηκε; Ποιούς Θεούς εξευμενίσανε με το να σκοτώσουν έναν συνάνθρωπό μας; Και ποιός τους έδωσε το δικαίωμα του «δεσμείν και λύειν» στη ζωή των άλλων;
Πιστεύεις πως καταφέρανε κάτι καλό; Τι καλό μπορεί να βγεί απο το αίμα ενός αδικοσκοτωμένου, -και δολοφονημένου εν ψυχρώ- ανθρώπου; Απο το αίμα, τι καλό μπορεί να υπάρξει ρε αδερφέ;
Δεν με ενδιαφέρει λοιπόν να μάθω «τι του είπαν για να κατέβει».
Με ενδιαφέρει το «γιατί» του είπαν να κατέβει, και «ποιός ο λόγος» που έπρεπε να πεθάνει ένας άνθρωπος. Κάποιος νέος πέθανε δολοφονημένος, αυτό με νοιάζει, όπως με νοιάζει για κάθε αδικοχαμένο συνάνρωπο, ασχέτως χρώματος, φυλής, επαγγέλματος και ήθους (δίχως να θέλω να υπαινιχθώ το παραμικρό για το ήθος κανενός, πρός Θεού, και δεν παριστάνω τον κριτή κανενός).
Η ζωή είναι ΘΕΪΚΟ και ΙΕΡΟΤΑΤΟ ΑΓΑΘΟ, και δικαίωμα σ’ αυτήν, έχουν ακόμη κι οι σκορπιοί ή τα φίδια.
Ποιούς λοιπόν ενόχλησε η δημοτικότητά του;
Γιατί, μονάχα αυτοί -σίγουρα- ξέρουν το «γιατί έπρεπε να πεθάνει».
Και αυτό είναι μονάχα αυτό που με ενδιαφέρει φίλε μου. Αυτό το γιατί, και το ποιοί. Τίποτε άλλο.
Γιατί, όλα αυτά για μένα, είναι το καμπανάκι κινδύνου μιας κοινωνίας, που βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, μιας κοινωνίας γεμάτης ανοχή, συν-ενοχή και απάθεια, μιας κοινωνίας που οδεύει ταχέως να γίνει βάλτος γεμάτος αιμοβόρα θηρία.. Μιας κοινωνίας νεκρών, που δεν κατάλαβαν ακόμη πως πέθαναν, και που περιπλανιούνται άσκοπα.
Ανησυχώ φίλε μου.. και ..ανησυχώ πολύ!
Δεν με νοιάζει απολύτως τίποτε, το ότι σαπίσαμε με νοιάζει..
http://nikos63.blogspot.com/2010/08/blog-post_02.html